We kwamen in het spelershome tot een aardige discussie met elkaar. Eén van de voordelen van samen lunchen aan een lange tafel: je komt tot allerlei goede gesprekken die niet formeel zijn maar wel wat kunnen opleveren. We hadden het over vroeger en nu waarbij het gesprek zich spitste op het verschil in hiërarchie. Zonder over goed of slecht te praten vertelden we over onze tijd als speler; als jonge jongen werd je afgebrand, stijf gescholden, aangepakt en onrechtvaardig hard behandeld. Het idee was dat je daardoor gevormd werd. In mijn geval werkte dit averechts, maar in sommige gevallen goed. In ieder geval liet je het wel na om een oudere speler tegen te spreken of de discussie aan te gaan. Ook al had je gelijk, dat kreeg je toch niet. Je slikte, accepteerde en hoopte dat er een dag zou komen dat je zelf ervaren was…
Tegenwoordig gaat dit volledig anders. Als trainer heb je nog wel enig gezag, ook al komt er vaak een “ja maar…” na een opmerking of tip. Standaard reactie; ja maar is nee want, dus geef aan waar je het niet mee eens bent. Ik ben wel van dit soort discussies, zolang het maar ergens toe leidt. Iedereen mag meepraten over het spel, mijn gezag moet gebaseerd zijn op ervaring en respect (en vakkennis natuurlijk…), niet op basis van mijn functie. Vandaag op de training kwam er echter wel een situatie voorbij waar ik me mateloos aan kan storen. Een oudere speler gaf een tip aan een speler die net komt kijken. Goede tip, op een respectvolle manier die volledig klopte. Direct was het antwoord ‘ja maar…‘ waarop een nietszeggende argumentatie volgde. Na een kleine discussie nogmaals de tip, weer een ‘ja maar’ en zelfs daarna een trainer die ook nog is dezelfde tip gaf. Na de derde ‘ja maar’ trok ik het niet meer en maakte in woord en gebaar in 10 seconden duidelijk dat hij gewoon moest slikken en accepteren! Toch hiërarchisch gedrag dus…. Wat een verandering in 20 jaar!
De juiste manier zal wel in het midden liggen. Feit is dat leiderschap niet meer gebaseerd is op respect, leeftijd en hiërarchie maar op argumentatie en status, wat dat dan ook moge zijn…. Ik zou best een beetje terug willen naar de tijd dat jonge spelers opkeken tegen de speler die 500 wedstrijden betaald voetbal speelde. Of de trainer die na zijn voetbalcarrière acht jaar studeerde om jou wat te kunnen leren en de teamgenoot die een groot inzichtelijk vermogen heeft… In plaats van dat het allemaal om status en machogedrag draait, en dat je het standaard niet eens bent met de tips die er gegeven worden, zonder dat je er zelf maar een seconde over na hebt gedacht. Een schone taak ligt er voor mij en mijn collega’s, maar de lijn is ook snel door te trekken naar het onderwijs, bedrijfsleven of ouders lijkt me. Zonder terug te willen naar een dictatuur leiderschapsstijl mag het allemaal best een beetje respectvoller, het lijkt af en toe wel dat het absoluut ‘not done’ is om toe te geven dat een ander gelijk heeft en/of je kan helpen… Gelukkig en uiteraard praat ik over uitzonderingen, in zijn algemeenheid zijn de jonge Zwolle-spelers goed te coachen en proberen ze wel degelijk stappen te maken!
Terug naar het hier en nu. Morgen spelen we de wedstrijd tegen Willem II. We hadden deze week wat anders voorgesteld dan tot nu toe is uitgekomen. Na het enorm sneue verlies in Groningen verloren we woensdag vrij kansloos van PSV. Geen schande, wel vervelend, zoals elke nederlaag. Morgen kunnen we de week toch nog goed afsluiten met de thuiswedstrijd tegen de Tilburgers. In de heenwedstrijd wonnen wij met 0-1 door een vrije trap van Bart van Hintum. Toen zaten we als clubs in hetzelfde schuitje, de winnaar van die wedstrijd kon even omhoog kijken. Gelukkig waren wij dat, ondanks dat we best wel goed wegkwamen… Morgen staan we er anders voor. Zwolle heeft een gat geslagen van 9 punten met Willem II. Door onverwachte maar hele prettige winstpartijen op PSV en Feyenoord staan we op een goede vijftiende plek en dat is meer dan waar we in juni op gerekend hadden. Maar als je er staat wil je er blijven, en om dat te doen moeten we morgen resultaat halen. In de wetenschap dat Willem II zal moeten winnen om nog een kans te hebben de laatste plek te verlaten hoop ik op een open wedstrijd met twee ploegen die de aanval kiezen. De realiteit zal echter waarschijnlijk zijn dat wij de bal krijgen en op moeten passen voor de counters van een inzakkende tegenstander. Dat is geen schande, dat deed PSV hier namelijk ook. Als het goed is hebben we geleerd van deze wedstrijd en is Willem II qua kwaliteit wat minder waardoor we in staat moeten zijn mogelijkheden bij elkaar te spelen! We hopen weer op de steun van ons geweldige publiek, en zullen er alles aan doen om iedereen die PEC Zwolle een warm hart toedraagt blij naar huis te laten gaan!
Goed weekend en hopelijk tot morgen,
Art Langeler
